Wiele lat temu grupa licealistów z przedmieść Forth Worth w Teksasie
przeniosła się do świata bajki, wykonując musical Piękna i Bestia.
Teraz, jako dorośli, znów mogą zagłębić się w świat magii.
Obsada z wystawionego w 2007 roku w liceum Saginaw musicalu Piękna i Bestia
raz jeszcze pojawi się na scenie.
BIS!
Zapraszam na Bis!
HOLLYWOOD, KALIFORNIA
Zawsze miałam silną osobowość.
BRITTANY LEKTOR
Za dziecka kreowałam swoje role za pomocą szamponu i odżywki.
Teatr przyszedł naturalnie.
BRITTANY JAKO „PANI IMBRYK” ROK 2007
W liceum myślałam, że mam do tego talent.
Ciężko tak bez oddychania.
DALLAS, TEKSAS
W liceum miałem parę dziewczyn.
BRAD MENTALISTA
BRAD JAKO „GASTON” ROK 2007
Nie sądziłem, że będę popularny wśród dziewczyn.
Po prostu tak było.
Których mam użyć? Możesz je rozdać.
Naprawdę jestem mentalistą.
Mentalizm to niejako magia psychologiczna.
Hipnoza czy nawet poruszanie rzeczy umysłem.
Jest trudniej…
nie dotykasz danej rzeczy.
Magiczne łączenie liny jest fajne, ale nie aż tak.
Ale prawdziwa sztuka to odczytać czyjeś myśli.
O jakim imieniu myślałeś?
Stephen.
STEPHEN
FRUITA, KOLORADO
W podstawówce zacząłem grać w futbol.
ZANE OPERATOR MASZYN
Grałem też przez całe liceum, co pozwoliło mi zachować formę.
Mogłem legalnie bić się z innymi, ale pociągał mnie teatr.
Nikt tego ode mnie nie oczekiwał, ale właśnie tam się odnalazłem.
ZANE JAKO „BESTIA” ROK 2007
Wśród wyrzutków.
W zasadzie tylko to wspominam.
Tę moją nową rodzinę.
Czułem się tam jak w domu.
PIĘĆ DNI DO WYSTĘPU
FORT WORTH, TEKSAS
Byłem jajcarzem.
I lekkim dziwakiem, jak pewnie większość licealistów.
Byłem też arogancki.
BEN GRAFIK
Uważałem się za bardzo fajnego.
Ale byłem beznadziejnym romantykiem.
Codziennie zapraszałem na randki ze dwie dziewczyny, szukając tej jedynej.
Ludzie ciągle mieli mnie dość.
Czasami wręcz narzucałem się ludziom, innym razem płakałem w kącie jak emo.
CENTRUM SZTUKI
To Brad Baker!
Miło cię widzieć.
- Kiedy przyjechałaś? - Wczoraj.
Super.
Jak udało ci się zdobyć aż 20 tysięcy obserwujących na Instagramie?
- Ja mam tysiąc. - Uwaga, nadchodzę.
Wybaczcie.
- Zane. - Jak tam, Brad?
- Miło cię widzieć, Brittany. - Cześć, Zane.
Jak leci? Czyżbyś płakała?
- Nie. Czym się zajmujesz? - Operator maszyn w Kolorado.
W Kolorado?
- No proszę. - A wy?
- Pokaż mu magię! - Tak, bawię się w magię.
- Zobaczmy. - A praca?
Moja praca to właśnie magia.
Wykonuję też przedstawienia kryminalne.
Poczekajcie, stop! Wybacz, Brad, przestałeś być priorytetem.
- Cześć! - O Boże!
Co za fryzura.
W liceum byłam nerdem. Nadal jestem.
SHELBY KIEROWNIK DS. OŚWIATY
Matkowałam wszystkim.
Byłam uważana za osobę apodyktyczną,
a także urwisa i feministkę.
I za kogoś przesadnie ambitnego.
Niezła broda.
Jestem zazdrosny!
I jaki tajemniczy!
Wyglądasz, jakbyś czekał z kawą.
Uwielbiam to miejsce.
Cieszę się, że cię widzę.
- Jak leci? - To Jordan?
- O Boże! - Że co?
- Jordan! - Jak się masz?
Potrzebna tu piosenka.
JORDAN DORADCA ZAWODOWY
Dziwnie ich widzieć. Nie utrzymywałem z nikim kontaktu.
Ale nikt się nie zmienił.
- Czym się zajmujesz? - Pomagam Czikasawom.
Pomagam im w walce z uzależnieniami i tak dalej.
Cześć!
W liceum bywałam bardzo nerwowa i szukałam swojego miejsca.
KATHY MAMA NA PEŁNY ETAT
Nie było łatwo.
- Hejka! - Ale fryzura.
W liceum chodziłem z Kathy. Nie powinno to przeszkadzać.
Może być dziwnie. Minęło dziesięć lat.
Ale to dotyczy wszystkich.
Witajcie.
- O rany. - To Desiree?
Tak!
- Ale czad. - Nasza gwiazda!
Ponoć miałam…
DESIREE AGENTKA MUZYCZNA
…dobry głos.
DESIREE JAKO „BELLA” ROK 2007
Po liceum próbowałam uporządkować swoje życie.
Na studiach zaszłam w ciążę.
Nie chciałam już na nie wracać. Elijah to najlepsze, co mnie spotkało.
Codziennie uczę się czegoś nowego.
- Plastikowe buty. - Nie!
- Cześć! - Też miałem.
Jestem Eric Tucker, wasz reżyser.
Super.
Działam głównie poza Broadwayem. Fajnie jest być w Teksasie.
Oto reszta ekipy.
- Fajne buty. - Pasują do Teksasu.
- Ameenah. - Ameenah Kaplan, choreograf.
Jestem reżyserem Króla Lwa w Ameryce Północnej.
Adam, kierownik muzyczny.
Christopher Eclipse, mistrz tańca. Zajmę się wami.
Dziękujemy!
Można popuścić wodze fantazji.
Komu nadarza się taka okazja?
Nikomu.
Kogo grałeś w 2007?
- Byłem Bestią. - Bestią?
- Tak. - A ty?
- LeFou. - No tak.
- A ty Bellę? - Tak.
- Ja byłam Szafą. - Madame de La Grande Bouche
- A Ben? - Płomyk.
- Byłeś Płomykiem. - A ja Gastonem.
- A ty, Shelby? - Trybik.
Ciekawe, bo to męska rola. Co było dla was największym wyzwaniem?
- Śpiewanie. - Naprawdę?
Tamtego wieczoru skopałem kluczową piosenkę.
Widać to na nagraniu.
Masz okazję to naprawić.
Brittany, a ty?
Pani Imbryk.
Czajniczek.
BRITTANY JAKO „PANI IMBRYK” ROK 2007
Jak opisałabyś tę postać?
Jest stara.
Nie!
Byłam w ostatniej klasie.
Zastanawiałam się, czy trafi mi się rola Belli.
Ale nic z tego.
Desiree pojawiła się znikąd.
I dostała rolę Belli.
Zazdrosna? Ja?
Nie.
- Wróćmy do 2007. - O nie.
Gdy wykonywaliście Piękną i Bestię,
jednym z hitów było „Bleeding Love” Leony Lewis.
- Ty wybrałeś ten kawałek? - Może.
Uwielbiam go!
To za wysoka nuta.
Zmienimy aranżację.
Chcę, żeby to była twoja interpretacja, abyśmy lepiej cię poznali.
Spróbujmy.
Cholera!
Przegapiłem.
I wystarczy.
Nieźle.
Chciałbym przedstawić was Ryan, naszemu kierownikowi planu.
Podrzuci wam monologi, nad którymi popracujemy.
Rozpoznacie je.
„Romeo, mój Romeo,
„gdzieżeś ty?”
„Boś ty w istocie nie Montekim dla mnie.”
- „Bo żeś ty...” - „Boś ty.”
- „Boś ty...” - „W istocie nie Montekim.”
- „Nie Montekim dla mnie.” - „Jest–że Monteki.”
„Lecz cicho...”
„Co za blask strzelił tam z okna!”
- „Jej szatę…” - „Szatkę”. Jeszcze raz.
- „Jej szatę zieloną”… - „Szatkę”.
Swoimi słowami.
Tak naprawdę nie jesteś Montekim.
Dokładnie. Podoba mi się to nastawienie.
Brittany?
ERIC TUCKER REŻYSER
Niezłe z niej ziółko. Chciała grać Bellę, ale to aktor charakterystyczny.
Fajnie będzie znów ją widzieć w roli pani Imbryk.
Niezły pierwszy dzień!
- Wszystkich widać? - Tak.
- Nie kojarzę, by był tak czerwony. - Budynek?
Mi ten cały znak kojarzył się z musztardą i ketchupem.
LICEUM SAGINAW
DOM RODZICÓW SHELBY
Nie należą do mnie.
Rany, ile jest świnek w tym domu?
Większość spakowała.
- O rany. - Te są nowe?
- Bierz to. Spotkamy się na dole. - Nie chcę tego robić.
Nienawidziłem liceum. Próbuję wyprzeć te wspomnienia.
Nie wiem, jak przetrwałem w liceum. Sporo osób mi dokuczało.
Ale zawsze miałem teatr.
Mogliśmy tam rozmawiać o problemach i innych rzeczach.
- Boże. - Pierwszy raz je widzę.
- Obłęd. - To ja w miniówce.
Zane, świetnie wyglądasz.
- O rany. - Ale słodziak.
„Debiut Zane’a Schiffnera z pierwszej klasy, futbolisty,
który chce zostać nauczycielem.”
- Nie wyszło. - Jest i moje.
„Brittany Taylor z drugiej klasy to weteranka sceny.”
- Jasne. - Serio?
- Nie wtedy. - Nie wierzę, że to masz.
- Ja nie mam nic. - Popatrzmy.
Tęskni się przez to za tymi prostymi czasami.
Poszłam na studia, ukończyłam magisterkę.
Miałam ciekawą karierę. Nie planuję dzieci.
Jestem zaręczona, ale ślub dopiero za jakiś czas.
A co teraz?
Ben, słodziaku!
A gdzie moje zdjęcia?
Ma to coś wspólnego z twoją pracą? „Jestem Brad, chcę zostać iluzjonistą.”
Urocze!
Wszystkie jego marzenia się spełniły.
Cudowna sprawa.
CZTERY DNI DO WYSTĘPU
Musicie rozluźnić ciała.
Jakbyśmy ostatnio widzieli się wczoraj, a nie dziesięć lat temu.
Od razu się dogadaliśmy.
Trochę jak w liceum.
- To najgorszy rząd. - Jak to?
- Drugi jest najgorszy. - Najlepszy.
Bo w razie bąka pójdzie w tę stronę.
- Zaplanowałaś to? - Wzięłam bąki pod uwagę.
Desiree wpisała do grafiku: „Bąki chłopców. Siadam z przodu.”
- Prędzej wyjdzie to od Brittany. - Imbryk musi odprowadzać parę.
Dosłownie śpiewa o puszczaniu pary.
Sto procent eko.
- Cześć, ludziska. - Dzień dobry.
Dziś zaczynamy intensywną naukę.
Nie będzie czasu na powtórki, dlatego od tej chwili chcę,
abyście byli skupieni i poważnie do tego podeszli.
Nie będzie lekko.
Choreografia jest trudna, dlatego ważnym jest,
- abyście byli gotowi. - Dobra.
- Skupcie się. - Do dzieła.
Jestem Jeffrey Smith i byłem reżyserem w liceum Saginaw.
Miałem przyjemność pracy z tą obsadą.
Pracowaliśmy razem w 2007 roku nad Piękną i Bestią.
- Wygląda pan tak samo! - Gdzie twoje włosy?
Pan Smith był nieodłączną częścią szkolnego życia.
Był naszą podporą i mentorem.
Jeff.
Miło pana widzieć.
Tęskniłem.
Był dla mnie wzorcem w liceum.
Jego praca z uczniami i aktorami sprawiała,
że od razu można było mu zaufać.
Zawsze mogliśmy na niego liczyć.
Gratulacje.
- Grałeś Maurycego. - Tak.
JEFFREY JAKO „MAURYCY” ROK 2007
Czekałem z przydziałem tej roli.
- Tak jest! - To łatwizna.
Możemy tak zrobić, prawda?
- Zgodzisz się? - Pewnie.
No to świetnie.
Ta grupa pojawiła się zaraz po otwarciu szkoły.
Powiedziałem im, że to od nich zależy, jak wypadnie cały nasz teatr.
Mieli szansę zaważyć na spuściźnie tego projektu.
Ta grupa była w pełni zgrana i świetnie się z nią pracowało.
Chciałbym teraz, aby wszyscy po kolei się przedstawili,
jako że doszło wiele osób.
Piękna i Bestia wymaga zaangażowania wielu wokalistów, tancerzy i aktorów.
Zane, gram Bestię.
Trzeba obsadzić wiele ról.
Dwa, trzy i...
HARMONOGRAM PRÓB
Raz.
Dwa.
Najpierw palce, potem pięta. To piąty krok…
Choreografia jest inna.
Zdecydowanie bardziej rozbudowana niż wtedy.
Właśnie tak.
Przytup, skrzyżowanie i jeszcze raz.
Mam dobre wyczucie rytmu.
Ale kiepsko mi idzie z samymi krokami.
- Spoko. - Dasz radę.
Pewnie.
Nie wychodzę zbyt często poza codzienne ruchy.
Przytup, skrzyżowanie i znowu. Bardzo dobrze, Jordan!
Dobra robota!
Ogrom pracy przytłacza.
Siedem i osiem. Przy siódmym stopa w dół.
Właśnie tak.
Średni ze mnie tancerz i dość powoli się uczę.
Poczekajcie.
Trochę minie, zanim załapię rytm.
Pięć, sześć, siedem i skok.
Raz, dwa, trzy, cztery.
I Gaston.
- Eric mówił coś o odmłodzeniu postaci? - Coś wspominał.
- Mówił, że jej nie lubię. - Nie o to chodzi.
Tylko o to, że chyba się w nią za bardzo nie wczuwasz.
To wielka szansa. Choć pani Imbryk to nie aż tak fajna rola.
Za bardzo się rządzę? Nie. Dbam o czystość? Spójrz na mój pokój.
- Nie chodzi o sprzątanie. - No wiesz co?
- Tylko o opiekę. - Właśnie.
Opiekujesz się kimś w życiu?
- Sobą. - Masz zwierzaki?
- Nie. - Przyjaciół?
- Nikogo nie wypuściłam ze swojego łona. - Nie w tym rzecz.
Brak owoców z łona.
- Owoców z łona? - Źle to zabrzmiało.
Cóż, wszyscy nimi jesteśmy.
Jak ci się widzi Zane bez włosów?
O rany, prawie go nie poznałam. Byłam zszokowana.
Totalne zaskoczenie.
Chodziłam z nim przez trzy lata. Byliśmy ze sobą, gdy szykowaliśmy musical.
Źle się to skończyło.
Poszłam na studia i tak dalej.
A on nie mógł pogodzić się z moją nieobecnością.
Szkoda, że nie pozostaliśmy przyjaciółmi.
Każdy z was potrzebował czegoś innego. Wiem, że brzmi to banalnie.
- Rozumiem. - Ale rozumiałem to i wspierałem was.
W liceum Jeff stał się dla mnie jak ojciec.
Potrzebowałam rodzicielskiego wsparcia, a on kupił mi nawet czapkę i togę.
Zależało mi na ukończeniu szkoły.
Nie planowałam studiów.
Ale Jeff nalegał, abym jednak na nie poszła.
- Jestem dumny z was wszystkich. - Ja zostałam na miejscu.
- Domatorka ze mnie. - Ale ukończyłaś magisterkę.
- Ze scenografii. - I sztuk pięknych.
- To spore osiągnięcie. - Chyba tak.
TEKSAS
SALOON U BOOGERA REDA
Ciotka mówiła, bym słuchała ciszej muzyki, bo stracę słuch.
- A ona: „Co?”. - Tak, ciągle o to pytałam ludzi.
- Czytano ci kiedyś z dłoni? - Tak.
- Serio? - Tak.
- Odczytuję osobowość, nie przyszłość. - Tym lepiej.
- To twoja ręka dominująca? - Tak. Czekaj, pobudzę krążenie.
Zobaczmy.
Ostatnio miewasz problemy ze zdrowiem.
Skóra jest nieco blada.
Ale bez obaw, nie musisz maszerować do lekarza.
- Nie jestem zdrowa? - To nic poważnego.
- Wyciągnij tak rękę. - Przestaje mi się to podobać.
Twój kciuk wskazuje na motywację, a kąt ułożenia – na hojność.
Im większa przerwa, tym większa hojność.
- A także… - Nie jestem hojna?
- Tak sugeruje dłoń. - Jestem, i to bardzo!
- Też tak sądziłem, ale… - Czyli nie jestem zdrowa albo hojna?
Są też pozytywy.
- Słyszałem, że byli razem. - Kto?
- Brittany i Brad. - Serio?
- Całowali się za kulisami. - To jeszcze nie związek.
Trwało to ze dwa tygodnie.
Słyszałem o tym 12 lat temu od byłej Brada i zarazem mojej najlepszej przyjaciółki.
Mieli całować się za kulisami. Nie uwierzyłem jej.
Uznałem, że to nie mógł być Brad.
- Chodziłeś z Brittany? - Brad!
- Dlaczego nic nie mówiłeś? - Bo to była tajemnica.
Brad jest zajęty, więc nic z tego, ale w liceum dobrze się bawiliśmy.
No więc...
- Słabo mi. - Lepiej się wytłumacz.
- Zdarzało nam się całować. - Co?
- Zdarzało? - Nieustannie.
Miałem coś takiego z Brittany.
Co jakiś czas brała mnie na stronę i całowała się ze mną za kulisami.
Nie zamierzałem jej powstrzymywać.
To był dość fajny układ.
Nie wiem, jak to nazwać.
- Zarumieniłem się? - Tak.
- Nieźle! - Dobra już.
- Nic nie wyjawię! - Gdzie to robiliście?
- Wszędzie. Spójrzcie na nią. - Wszędzie?
TRZY DNI DO WYSTĘPU
Odsuńcie się bardziej od siebie.
Ramiona mają swobodnie opadać.
Pozbądźcie się tego stresu.
Sytuacja robi się napięta.
Najbliższe dni będą próbą dla ich wytrzymałości.
Oddychajcie i odprężcie się.
W jakim wieku wykonywaliście Piękną i Bestię?
Byliście pewni siebie?
Byliście lubiani i popularni?
Znów jesteście nastolatkami.
Otwórzcie oczy i przejdźcie się.
Jak czujecie się tutaj jako nastolatki?
Mówię do futbolisty?
Tancerki?
Mieliście sztamę z rodzicami? Byliście samotni czy mieliście znajomych?
Pozostańcie tutaj w ciele 16-latków.
Jaką radę byście dali sobie w tamtym wieku?
Gdybyście mogli coś wtedy zmienić,
wypowiedzcie to na głos własnymi słowami.
Nie rób tego, co każą ci inni.
- Nie przejmuj się zdaniem innych. - Rób, co ty chcesz.
Kiedyś zdejmiesz ten aparat.
Uspokój się.
I niestety nie wyrośniesz z obecnego charakteru.
W życiu różnie bywa. Wszystko się jakoś ułoży.
Nie myśl o tym, jak cię postrzegają inni. To nie jest aż tak ważne.
Nie jesteś beznadziejna.
Nie próbuj być idealna.
I miej plany awaryjne.
Ja bym nic nie zmienił.
Poproszę, aby każdy z was
zadał pytanie jako 16-latek samemu sobie z przyszłości.
- Brad? - Nadal grasz?
- Kathy? - Masz swój dom?
- Shelby? - Dostałaś się na Harvard?
- Zane? - Udało ci się?
- Ben? - Czy ktoś nas pokochał?
- Brittany? - Będziesz czuć się w życiu swobodnie?
- Desi? - Jesteś szczęśliwa?
- Jordan? - Z kim się spiknęliśmy?
Zamknijcie oczy.
Otwórzcie je, gdy będziecie gotowi i odpowiedzcie na te pytania.
Tak, będziesz grał dalej.
Odnalazłaś swoje miejsce.
Nie dostałaś się na Harvard. Mogłaś spróbować innych uczelni.
Uczymy się być szczęśliwi.
Ze wspaniałą kobietą. Wydobywa z ciebie to, co najlepsze.
Wiele osób cię zaakceptowało.
Odnalazłeś to, do czego dążyłeś.
Będziesz częściej płakać.
Nadrabiasz stracony czas.
Usiądźcie.
Co was zaskoczyło? Shelby?
Te emocje. Wspomnienia to jedno,
ale emocje związane z tamtymi czasami to coś większego i poważniejszego.
Ciężko je przetrawić, więc tego unikamy.
Pora na kolejne zajęcia.
STUDIO TAŃCA
Ostrzegam, że mam słabe wyczucie czasu i poczucie rytmu.
Nie wiem, kiedy zacząć.
- Czyli muzyka. - Nie potrafię…
- Wcześniej się myliłem i… - Wiem. A ja chcę, byś pozamiatał.
Masz jedną szansę.
Tak jest!
- Cholera, znowu skopałem! - Nie szkodzi.
O rany!
- Dobra. - Macie dość?
Przestań, wyszło dobrze.
Zane zaimponował mi. Ma potężny, dojrzały głos.
Nie jest najlepszym wokalistą, ale Carol Channing też nie była.
GARDEROBA
Chcę wyjść tak na scenę.
Wspaniałe buty.
I kokardka.
Trenuję, skaczę na skakance.
Niczym pani Imbryk.
Kostium dobrze leży.
Dobrze mi się w nim chodzi w odróżnieniu od reszty.
Nie było mi trudno wejść w kostium, bo ktoś zrobił to za mnie.
To lepsze niż mocowanie zapalniczek.
Patrzę, jak puchnie mi szyja.
- Brittany? - Tak?
- Coś się stało? - Mam wysypkę na szyi i gardle.
Trochę swędzi.
- Miałaś już tak? - Mam sezonowe alergie, ale nigdy…
- Czyli to pierwszy raz? - Dokładnie.
Dobrze, że mamy tu ratownika, zaraz na ciebie zerknie.
Nagle dostałam wysypki na szyi.
- Zerknę na kark. - Dobrze.
To przez alergię.
Przymierzałam tylko kostium pani Imbryk, ale to nie może być przez to.
Przyjechała straż.
Gdy czytałem jej z dłoni, wspomniałem, że może mieć problemy ze zdrowiem.
Miała dziwny kolor skóry.
Wygląda na podrażnioną.
- Już po badaniu. - Czuję ją!
Naprawdę ją wyciągnąłem.
Musieli wbić igłę i podłączyć kroplówkę,
ale później się już uspokoiłam.
- Porusza nią pan? - Wyciągnąłem ją.
Chcesz, by ktoś z tobą jechał?
Dokąd? Mam dokądś jechać?
Tak.
Nie chcę umierać. Muszę nauczyć się kwestii.
Płakałam już wystarczająco.
Nic mi już nie jest, luzik.
- Lubię rekwizyty. - I w lustro.
Będę od początku odważna.
DWA DNI DO WYSTĘPU
Gaston to napakowany gość.
Ja ważę jakieś 70 kilogramów.
Gaston waży co najmniej 90.
Czyli cztery i pół kilo dziennie.
Jeśli będę jadł 20-30 takich na godzinę, powinienem dać radę.
Módlcie się za mnie.
Próbuję przybrać na wadze, by okroić nieco swój kostium.
Choć nieźle w nim wyglądam.
Nikt nie wymiata tak jak Gaston.
Znam parę francuskich słówek. „Je m’appelle Gaston.”
Znam też „saucisse”.
„Kiełbaska”.
„Saucisse” – „kiełbaska”, crossaint, Gaston.
Więcej znać nie trzeba.
Brittany, wróciłaś!
Lepiej się czujesz?
Objawy się utrzymują, ale dostałam leki i jestem gotowa na imprezę.
Byłam w szpitalu pod obserwacją.
Nie wiem, co to wywołało. To najstraszniejsze.
Znajdź sobie miejsce. Zaczniemy od twojego wejścia?
Początkowo się bałam.
Ale gdy tylko odzyskałam telefon, dałam znać reszcie, że nic mi nie będzie.
Najgorsze już chyba za mną.
Nie pierwszy raz coś takiego się dzieje.
KOPCIUSZEK LICEUM SAGINAW, ROK 2006
Uderzenie w głowę było gorsze, ale też epickie.
A teraz jakaś alergia?
TEATR
I jak było? Wspomnienia powracają?
Było ciekawie.
Nie sądziłem, że będzie Kathy.
Trochę to krępujące.
- Nadal? - Tak.
Wiem, jak między wami było. W jej życiu brakowało rodziców.
- Nie miała niczego. - Wiem.
- Byliście dla mnie jak rodzina. - Wiem.
Dlatego od czasu rozstania kiepsko się z tym czuję.
- Domyślam się. - Zerwałem kontakt z panem i resztą.
- Nie zależało ci na szczęściu. - Kochałem ją.
Wiem.
Z Zane’em łączyła mnie złożona więź.
Miał ciężko pod koniec liceum.
Wdał się w bójkę, przez którą wysłano go na inny kampus na cały semestr wiosenny.
Kończył szkołę w innym miejscu.
Nie było ci lekko.
I myślę, że pokazał nam pan, jak można zostawić to za sobą.
Trzeba załatwić sprawę i ruszać dalej z życiem.
Nie miałem ojca, więc w taki sposób podejmowałem życiowe decyzje w liceum.
Sam bym do tego nie doszedł.
Zostałbym już zwykłym gnojkiem, gdybym przełożył futbol nad teatr.
Spędzaliśmy z panem tak wiele czasu.
Był pan dla mnie jak ojciec.
Ciężko było mi bez pana, gdy rozstałem się z Kathy.
Ale jednak skończyłem dobrze. Kocham Kelly i mojego syna.
Jestem z ciebie dumny. Dobrze ci poszło w życiu.
Niesamowite spotkanie.
Jeff wspierał mnie wtedy emocjonalnie.
Brakowało mi go przez tych dziesięć lat, bo w wielu rzeczach mnie inspirował.
Wzorowałem się na nim.
- Wspierał mnie pan jako jedyny. - Zawsze bym ci pomógł.
- Witaj, Susan. - Cześć, Eric.
- Miło cię poznać. - Ciebie również.
- Dzięki, że wpadłaś. - Ale czad.
Usiądźmy w dwóch rzędach.
Tutaj.
Zaprosiłem do nas Susan Egan, pierwszą Bellę z broadwayowskiej wersji.
- Nominowana do Tony Susan Egan. - Cześć!
Jesteś przepiękna!
Polecam nowe okulary.
Ale dziękuję.
- Niesamowite. - Cieszę się, że tu jestem i podziwiam was.
- Stresujecie się? - Trochę.
- Na razie to wypieracie? - Tak.
Susan Egan to bogini.
Najtrudniejsze było oddanie emocji kryjących się w moich kwestiach.
Jeśli masz pytanie, nie śpiewaj, tylko je zadaj.
„Is This Home”?
I wiarygodne odegranie roli Belli.
I teraz wkracza główny i mocny kobiecy głos.
Pamiętaj o oddychaniu.
Śpiewaj ze mną.
Oddychaj.
I nagłe zrozumienie!
Uświadomienie.
Co jeszcze?
Bogu dzięki. I teraz…
Stanowczo.
O to chodzi.
Wie, kim jest. Nie jest smutna.
Gdzie jest?
Gdzie, gdzie?
- Piosenka ma szczęśliwe zakończenie… - A nie smutne.
Mogę włączyć Brittany?
Może popracujemy nad panią Imbryk, póki mamy Susan?
- To moja ulubiona postać. - Naprawdę?
- Opowie ci o niej. - Świetnie.
Bo na razie pytam tylko o herbatę.
Ciężko mi wydobyć z tego coś wyjątkowego.
Zaczynaj.
Spotkało ją coś niesprawiedliwego.
Nie sądzisz, że w takich przypadkach ludzie przesadzają w naprawianiu?
- Tak. - Więc będę wręcz obłudnie radosna.
- Idealnie. - Tak?
- Dobra. - Spróbujmy.
To mi się podoba.
Głośno, mocno i szybko.
Dobrze.
Filiżanka herbatki z pewnością umili ten dzień.
Susan Egan…
jest wspaniała.
Jesteś matką dla wszystkich. Pilnujesz Trybika i Płomyka.
- To ty zawsze podejmujesz inicjatywę. - Jasne, rozumiem.
A jedyną chwilę wytchnienia masz wtedy, gdy śpiewasz tytułową piosenkę.
Możliwość uczenia się od niej to czysta magia.
JEDEN DZIEŃ DO WYSTĘPU
Właśnie tak.
- To mają być te ruchy, Gaston? - Tak.
Właśnie tak.
Dobra, jedziemy.
Właśnie tak.
- Dobrze. - Patrz na to.
- Nieźle, Brad! - Dzięki.
- Tak jest. Lecimy. - Wielkie dzięki.
BIS! – SAGINAW, 2007 PIĘKNA I BESTIA
TEATR
Znam kwestie, ale nie zawsze wiem, kiedy wchodzę.
Wszyscy gotowi?
- Tak. - Na razie.
Zaczniemy od najważniejszych scen.
Mam mieć brytyjski akcent.
- Cały czas. - Wiem.
Niech nikt nie mówi poza sceną.
- Będę Gastonem, a ty… - Brittany, ty również.
Robimy próbę typu Wandelprobe,
z muzyką i wszystkimi scenami.
Dawno temu w odległej krainie…
Nigdy nie robiliśmy tego na próbach.
Za karę przemieniła go w ohydną bestię.
- Chwileczkę, nie mam wokali. - No to mamy problem.
Nie widzę i nie słyszę ich za dobrze.
Obserwuję ich na drobnym monitorze i mam do dyspozycji mały głośnik.
Oni też mnie widzą na ekranie z tyłu sceny.
Dziwne to.
Adam!
- Nie słyszę muzyki. - W ogóle.
- A oni? - Ja nie.
Wykonujemy pełnoprawną próbę Wandelprobe.
Tańczą za blisko krzesła. Niech ktoś je przesunie!
Gdybym miał to jakoś nazwać,
byłby to piekielny bałagan.
Coś tam słychać.
„Wokalna walka o uniknięcie katastrofy” nie brzmi tak dobrze jak „Wandelprobe”.
Ma chère mademoiselle,
z przyjemnością witam cię w naszych progach.
Rozsiądź się wygodnie i odpręż, aby cieszyć się…
- Albo nie będzie krzesła. - Nie wiem, jak to będzie.
Chwileczkę.
Ben, czekaj. Jeszcze jeden dźwięk przed arpeggio.
Biedactwa. Ilość informacji, jaką muszą przyswoić…
Ciężko oglądać coś, co mimo starań nie możne być idealne po tygodniu pracy.
- Nagle Bryczek przyćmił Bellę. - Wiem, nawet jej nie widzę.
Muszę ich przenieść.
Przeniosę cię na dół.
Chodźmy.
Weź krzesło.
Aby przezwyciężyć stres i tremę,
trzeba ćwiczyć do upadłego.
Ale nie ma czasu.
Ale i tak to zrobimy. Oto magia teatru.
Dobrze wyszło?
- Nie. - Nie.
W porządku.
OSIEM GODZIN DO WYSTĘPU
Zacinam się, gdy się uśmiecha.
Nie mogę oddychać.
- Dobrze. - Dobrze?
Świetnie.
Wróćmy do piosenki „Something There”.
KELLY ŻONA ZANE’A
LEO SYN ZANE’A
Chcę tym występem pokazać ludziom, a zwłaszcza mojemu synkowi,
że można nie oglądać się na innych i realizować własne marzenia.
Podążać za głosem serca i intuicją.
GARDEROBA
W tamtej wersji Pięknej i Bestii
Gaston daje Belli swój portret.
Zapomniałem, że daliśmy go panu Smithowi.
Podziękowaliśmy mu tak za wyreżyserowanie musicalu.
Nie wiedziałem, że go zachował.
W miarę upływu kolejnych lat
często myślisz sobie,
że inni nie będą o tobie pamiętać albo będą cię źle wspominać.
Ale gdy widzi się coś takiego, to wiadomo,
że było się w błędzie.
Byłeś dla nich ważny.
Cieszę się, że to robimy. Mało kto otrzymuje taką szansę.
CENTRUM SZTUKI
Wtedy miałam 16 lat, a teraz mam 27.
Ale czuję tę samą energię i podekscytowanie.
Powodzenia. Pozamiatajcie.
Jestem z was dumna.
- I tak ma być. - Dokładnie.
Miłego występu.
Absolwenci są wyraźnie gotowi. Są zestresowani, ale i skupieni.
Bliżej ciąży już nie będę.
Sprawdzają kwestie i ustawienie. Co chwilę czytają wszystko na nowo.
- „I ponad wszystko”, mówi Bestia… - „Musisz panować nad sobą!”
Czuję się jak Johnny Cash.
Próbuję…
- Pora pozamiatać. - Dokładnie.
Pamiętajcie, że teraz to wasz spektakl.
Bawcie się dobrze.
- Eric, jesteś najlepszym reżyserem. - Dziękujemy.
Dzięki.
Stykamy się tyłkami.
- No nie wiem. - To bardziej biodra.
DISNEY PIĘKNA I BESTIA
SYN DESIREE
Serce mi łomocze na myśl, że już zaczęli, a ja nie jestem gotowa.
NARZECZONA I MATKA BRADA
I wtedy spadły mi spodnie.
O nie, spójrzcie.
Muszę poprawić spadające spodnie.
Straszna sytuacja. Dobrze, że miałem bieliznę.
ROK 2007 — DZIŚ
SYN KATHY
ROK 2007 — DZIŚ
RODZINA JORDANA
- Dzięki. - Dobra robota.
Wszyscy się dobrze bawią.
- Dobrze, o to chodzi. - Wszyscy się śmieją i uśmiechają.
Dobrze.
ROK 2007 — DZIŚ
ŻONA BENA
Najpiękniejsza osoba na świecie.
Wyglądasz przepięknie, jak księżniczka z Disneya.
Popsujesz sobie makijaż.
ROK 2007 — DZIŚ
RODZINA ZANE’A
Pora na mnie.
Szybciej.
- Nie idzie. - Utknęła.
Już!
MATKA BRITTANY
SYN DESIREE
RODZINA KATHY
Bili brawo.
W liceum niemal codziennie ją śpiewałam, licząc na aplauz, który nie następował.
Brzmiało to tak…
Zaraz się rozpłaczę.
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
Piękne kwiaty!
MATKA BRADA
Coś wspaniałego.
Czuć tę chemię między bohaterami.
- Panikowałam. - Ale czad.
- Coś wspaniałego. - I bezbłędnego.
RODZICE BRITTANY
Chodziliśmy na każdą jej próbę i występ.
I mogąc znów to zobaczyć po 12 latach…
Wzruszyłam się.
Z Bestii znów stałem się tatą.
Moją pasją jest teraz moja rodzina. Mój synek.
RODZINA SHELBY
Najpierw może i nie było fajnie, ale zmieniło się to ze startem spektaklu.
Wspaniały pomysł z tym występem.
Cieszę się, że znów spotkałam ludzi z liceum.
Że znów jestem na scenie.
Na co dzień pracuję w biurze.
Kocham to i tęskniłam za tym.
Zdałam sobie sprawę z wielu rzeczy.
Nie wiem, czy mogę ot tak wrócić do domu i wmawiać sobie, że to był tylko sen.
Świetna robota.
Znów pokochałem występy na scenie. Szkoda, że ten tydzień się już kończy.
Mogliśmy się znów spotkać i porozmawiać o sobie i o dawnych latach.
Nie chcę się z nimi rozstawać.
To też moja rodzina.
Nie upadłam!
Napisy: Krzysiek Igielski